
Probabil ca primul gand care iti trece prin minte este ca imaginea pe care am ales-o sa te felicit de sarbatorile crestine (?!) de Craciun este nu tocmai potrivita. Unde este bebelusul, povestea, unde sunt Maria si Iosif, ieslea, oitele si pastorii...?! Imagineaza-ti ca sarbatoresti aniversarea copilasului tau sau chiar pe a ta; umpli casa cu fotografii de cand erai micut, cu amintiri din acele vremuri , obiecte pe care cu siguranta mama ta le-a pastrat cu multa grija (biberoane, suzete, jucarii sunatoare sau o camasuta care azi imbraca papusa de pe raft); inviti familia, prietenii vecinii, se desface sampania, de servesc prajituri, iar tu...sublim , dar lipsind cu desavarsire!! Nu-i asa ca ceva nu functioneza?!
Ni se intampla cam la fel cand pe 25 decembrie (data de sarbatoare populara la Roma pagana, nasterea Soarelui neinvins), ne amintim de nasterea Domnului, uitand insa, ba chiar ignorand prezenta Sa, a Celui care in fiecare zi , inclusiv in noaptea de Craciun "sta la usa inimii si bate" pentru a intra si a cina cu noi.
Suntem mult mai dispusi sa acceptam in vietile noastre un Isus bebe, normal! Cum este un bebelus? In primul rand este dependent; apoi el nu poate vorbi, nu poate lua decizii, nu poate sfatui, nu deranjeaza prea mult, se lasa protejat, mangaiat, alintat; un bebelus este un motiv de bucurie, iar daca nu e al nostru, personal, putem sa ajungem sa-l calificam ca pe o mica si pretioasa piesa de muzeu - platesi, intri, admiri si pleci. Si totusi Isus nu mai este un bebelus cum nici tu , nici eu nu mai suntem bebelusi si nici nu acceptam sa fim tratati astfel. Isus este Mantuitorul, Prietenul, Emanuel, Dumnezeu cu noi, Amin, Alfa si Omega, Inceputul si Sfarsitul, Calea, Adevarul si Viata, Lumina oamenilor!
Isus nu mai este bebelusul de acum 2000 de ani, iar daca trecem inapoi, dincolo de timp, de masuratori, intalnim un Isus fara inceput. Si atunci, cum ramane cu aniversarea...?! Personal cred ca se bucura de supriza aniversarii, desi niciodata nu a avut aceasta pretentie. Dar ar dori, cred , daca tot ne amintim ca exista, sa o facem recunoscandu-L asa cum este, in slava, ca Mantuitor si Prieten al oamenilor, ca Unul care dincolo de darurile noastre prefera sa se daruiasca pe Sine, sa ne conduca, sa ne mangaie, precum un parinte copilasul sau...Isus ar dori sa intelegem ca adevaratii bebelusi suntem noi si ca avem nevoie de El!

Probablemente que la primera cosa en que estas pensando con mirar esta imagen que elegí para felicitarte por la fiestas navideñas (cristianas ?!) será que no es la imagen más adecuada. ¿Dónde está el bebé, el cuento, la María y José, el belén, las ovejitas, los pastores....?
imagínate que estas celebrando el aniversario de tu niño o incluso tú aniversario; llenas la casa de fotos contigo pequeño, con recuerdos de aquellos tiempos, de objetos que seguro tú mamá los ha guardado con mucho cuidado ( biberones, chupetes, juguetes sonadoras o una camisita que hoy viste la muñeca sobre una estanteria); invitas a la familia, a los amigos , a los vecinos, mientras tú...sublime, pero completamente ausente! No es verdad que algo no funciona?
Algo muy parecido ocurre en 25 de deciembre (dia del sol, roma pagana) cuando recordamos el nacimiento de Jesús, pero olvidando incluso ignorando su presencia, la de Aquel que cada día , incluso en la Navidad, está tocando en la puerta de nuestro corazón para entrar y cenar con nosotros.
Estamos mucho más dispuestos acceptar en nuestras vida un Jesús bebé, normal ! ¿Cómo es un bebé? En primer lugar, dependiente; después, el no puede hablar, no puede tomar decisiones, no puede aconsejar, no molesta demasiado, de deja protegido, acariciado, mimado; un bebé es un motivo de alegria y si es nuestro, personal, podemos llegar a caificarlo como una pqqueña y preciosa piesa de museo - pagas, entras, admiras y te vas. Sin embargo, Jesús ya no es un bebé, como igual tu y yo no somos y tampoco nos gusta que nos trate de tal manera. Jesús es El Salvador, El Amigo, Emanuel, Dios con nosotros, Amen, Alfa y Omega, El Principio y El Fin, El Camino, La Verdad y La Vida, La Luz de la gente...
Jesús no sigue siendo el bebé desde hace 2000 años y si pasamos atrás, mñas allá de tiempo y medidas, encontramos un Jesús sin principio. Entonces, cómo queda con el aniversario?
Perosnalmente, creo que se alegra de la sorpresa del aniversario, aunque nunca pretendió que hagamos esto en su honor. Pero, igual desearía que si nos recordamos de su existencia que lo hagamos reconociendolo tal como está, en su splendor, como Salvador y Amigo de la gente, como Uno que más allá de nuestros regalos prefiere ofrecerse a sí mismo, prefiere conducirnos en los caminos de la vida, aliviar nuestro sufrimiento, mimarnos igual que un padre hace con su niño... Jesús desearía que endendamos que los verdaderos bebés somos nosostros y lo necesitamos ...urgente ya!






